• Rubriek: Trainer aan het woord - deel 8

    17 sep 2019
  • Even voorstellen… of is dat niet nodig? Kenneth Soechit

  • Het is donderdagavond en de SEV-selectiespelers lopen moe maar voldaan, zoals dat zo fraai heet, terug naar het clubgebouw. Als laatste, druk in gesprek met de andere trainers, komt de nieuwe hoofdtrainer van SEV Kenneth Soechit het terras op. De selectie is nu ruim een maand aan de slag en goede resultaten in het Leidschendams-Voorburgs Kampioenschap en de beker vragen om een blik vooruit. Maar even apart zitten. Onderweg naar de bestuurskamer worden er flink wat handen geschud. Oude bekenden? ‘Ja, ik ben hier natuurlijk al trainer geweest. Hele mooie tijd als trainer van het tweede onder Frank Dobbe. Ken dus nog best veel mensen. Hoewel, er is inmiddels toch wel een nieuwe voetbal generatie ontstaan’. Al snel gaat het gesprek op lekker eten! Deze zomer met vrouw en dochters is Kenneth op vakantie gegaan naar Toscane. ‘Mooi weer, prachtige omgeving maar vooral heerlijk eten’, zo vat hij kort en krachtig de trip naar Italië samen. Al snel gaan de verhalen over de wijn, de risotto, de antipasta, om tien uur dineren en toch ook (maar niet te vaak) een pizza. 

    Kenneth? Een voetbaldier en een gezellige vent buiten de lijnen, zo klonk het afgelopen zaterdag bij de eerste bekerwedstrijd. ‘Dat klopt wel,’ zo zegt hij. ‘Ik ben heel gedreven maar er moet ook tijd zijn voor een geintje en een potje kaarten. Dit seizoen staan we voor een flinke uitdaging. We willen natuurlijk meedoen voor de prijzen. Veel zal daarbij afhangen van de fysieke fitheid in de tweede helft van het seizoen’. Uhhhh, daar ben jij toch ook van? ‘Natuurlijk,’ zegt hij onmiddellijk. ‘Voetballend maak ik me geen zorgen, we hebben veel in huis, maar veel tegenstanders moeten het eerder hebben van kracht dan van voetballend vermogen en daar moeten wij mee omgaan. Dat lukt! En niet te veel blessures!’ Onwillekeurig grijpt Kenneth even naar zijn knie. Na een vragende blik vertelt hij: ‘Ik speelde als 16-jarige bij Toofan in het eerste en werd toen gevraagd voor proeftrainingen bij Sparta. Vlak voor de tweede training scheurde ik mijn kruisband en dat is toch einde voetballoopbaan.’ Dan is het nu het trainersvak een goed alternatief. Tijd om weer naar de spelersgroep te gaan en aan de bar wat bij te kletsen. Inderdaad een voetbaldier met oog voor de mensen en de sfeer in de vereniging.